Ik ligt hier alleen
Mijn kussen nat van tranen
Jij slaapt terwijl ik ween
Mijn binnenste moet zich veilig wanen
Zal ik je wakker maken
Maar je zal me niet begrijpen
Je hebt me nooit begrepen, en ik zal staken
Met proberen je te bereiken
Ik berust in mijn eenzaamheid
Mijn eigen verkozen lot
Geen samenzijn, geen tederheid
Sluit je binnenste binnen is het gebod
O, soms verlang ik naar samen
Dan smelt mijn bevroren hart
Dan wil ik de liefde beamen
Maar altijd eindig ik beschaamd, verward
Ik lig hier naast jou in ons bed
Je lichaam zo bekend, afgetekend door de maan
Je ademhaling, je schouders, ik ken elk facet
Mijn liefste vijand, waar is het mis gegaan
Verscheurd door twijfels en stekende vragen
Droog ik mijn tranen, veeg de druppels af
Ik zal dit zelfverkozen kruis wel dragen
Ik neem mijn binnenste binnen mee tot in het graf
|
