Toen ik laatst in de lucht zwom

Toen ik laatst in de lucht zwom
Dacht ik: Zo blij ben ik nog nooit geweest
Niet toen ik in de hoogste bomen klom
Nog op mijn eigen geboortefeest

Ik trok baantjes en maakte salto’s in de lucht
Voor niks en niemand was ik bang
De Wind sprak toen geërgerd met zucht:
Duurt dit gezwem nog lang?


De Wind wilde graag wat eerder naar huis
Vrouw Storm wachtte namelijk op haar man
Ze stond gillend op de keukenstoel, bang voor een muis
De Wind moest het verjagen met de koekenpan


Even afgeleid door dit verhaal vloog ik de bocht uit
En knalde tegen een kerktoren die nog in aanbouw was
Ik viel op mijn kont, mijn hoofd in de grond en schreide luid
Naast de nu scheve toren zat ik geschrokken in het groene gras


Ik kon maar niet bevatten wat ik zonet had gedaan
Dit was nog erger dan het stiekem stelen van de maan


Even later sjokte ik langs het water weer terug naar huis
Ben ik nu verdrietig of niet stelde ik me de vraag
Maar toen voelde ik iets heel raars in mijn maag
Een kriebelbiebel en in mijn oren een grappig gesuis


Ik was zo blij als blij maar zijn kon
Zo blij was ik nog nooit geweest
Niet toen ik in de hoogste bomen klom
Nog op mijn eigen geboortefeest