De stenen muren om mij heen,
Heb ik met veel kracht gebouwd,
Met veel liefde steen voor steen,
Zo klein en zo vertrouwd.
Mijn muur is mijn beste vriend,
Alleen hij weet wie ik ben,
Mijn muur ik mijn grootste vijand,
Het is door hem dat ik de buitenwereld niet ken.
Mijn muurtje is geen muur meer,
Het is nu bewapend beton,
En ik zie allang niet meer het steentje,
Waar mijn muurtje mee begon.
Bij elke tegenslag en pijn,
Komt er weer een steentje bij,
Zo bescherm ik me telkens weer,
En komt er niemand dicht bij mij.
Hopelijk komt er ooit een raam,
Of een deur, al is die klein,
Die er eindelijk vool zal zorgen,
Dat ik buiten mijn muurtje veilig zal zijn. |
