het heeft het daglicht aan mogen raken
maar verder komen zou het niet
zacht wist het te veranderen
in stil en onverwerkt verdriet
nog steeds achtervolgen de ogen
nog steeds plundert het verlaten kwaad
zoekt overal naar gouden regen
die misschien net eens meer bestaat
alleen liggen er nog kleine sporen
op het droge, verdorde pad
tranen die de liefde schenen te betekenen
zijn gevallen in het diepste zwarte gat
en nu pas begint het door te dringen
nu pas hebben er zoute tranen gevloeid
ik zal op mijn knieën blijven liggen
voor altijd door je stem geboeid.
|
