Alle hoop is doodgeslagen
het stof rust op de bodem van de grond
waar de passie eerst nog leefde
omdat men er zijn ziel terugvond
daar, thuis, waar de harten
stil liggen te wachten, bitter koud
op een hand die ze omhoog kan trekken
een welwillend hart dat nog wel rouwt
de wereld heeft me weer gebroken
neergeslagen met een zucht van de wind
het vertrouwen is al afgebroken
voordat het reddingsplan begint
en het lijkt wel of niemand meer wilt
de knop blijft om, het licht gaat uit
ik zal te laat zijn om binnen te springen
voordat de deur voor altijd sluit
het goud is spoorloos, alles is verdwenen
alles ongemerkt weggestolen door het lot
geen hoop meer op morgen, op wat dan ook
want thuis is daar, thuis is kapot
daar waar harten zijn geheeld en gebroken
waar altijd sprake was van een lach en een traan
zal misschien nooit meer een stem zich laten horen
zal nooit meer een voet naar binnen gaan. |
